Kaedah perintis untuk mengesan nanoplastik berbahaya telah dibangunkan oleh penyelidik di Universiti Melbourne dan Universiti Stuttgart. Teknologi penapis optik novel ini berjanji untuk merevolusikan pemantauan pencemaran plastik, menawarkan penyelesaian mampu milik dan mudah alih untuk kesihatan global dan sains alam sekitar.
Penyelidik telah membangunkan kaedah terobosan untuk mengesan nanoplastik, menawarkan penyelesaian kos efektif dan mudah alih yang berpotensi memberi kesan ketara kepada pemantauan kesihatan alam sekitar global. Teknologi inovatif ini, yang dibangunkan oleh pasukan antarabangsa dari University of Melbourne dan University of Stuttgart, mewakili langkah besar ke hadapan dalam memahami dan menangani isu pencemaran plastik yang berleluasa.
Nanoplastik, lebih kecil dan lebih berbahaya daripada mikroplastik, menimbulkan risiko yang serius apabila ia menyusup ke dalam makanan, air dan tisu manusia. Mengesan zarah-zarah kecil ini telah lama terbukti mencabar dan mahal, selalunya memerlukan peralatan canggih seperti pengimbasan mikroskop elektron.
Dalam kertas diterbitkan dalam Nature Photonics, para penyelidik memperkenalkan teknologi "ayak optik". Pendekatan baru ini, yang menggunakan mikrocip gallium arsenide dengan pelbagai rongga kecil, boleh mengesan, mengelas dan mengira zarah nanoplastik dalam persekitaran dunia sebenar.
Lukas Wesemann dari Universiti Melbourne, yang mengetuai penyelidikan di pihak Australia, menekankan kesan mendalam perkembangan ini.
"Sehingga kini, pengesanan dan saiz zarah plastik dengan diameter di bawah mikrometer - sepersejuta meter - telah bergantung pada alat yang mahal seperti pengimbasan mikroskop elektron, dan hampir mustahil di luar makmal canggih, menyebabkan kita buta terhadap kesan sebenar mereka," kata Wesemann dalam satu kenyataan berita. "Ayak optik novel kami ialah susunan rongga kecil dengan saiz yang berbeza-beza dalam mikrocip gallium arsenide."
Penapis optik berfungsi dengan menangkap zarah plastik dalam lompang yang sepadan dengan saiznya apabila cecair yang mengandungi nanoplastik dituangkan ke atasnya. Zarah diisih mengikut kategori hingga ke diameter 200 nanometer.
"Yang penting, ia hanya memerlukan mikroskop optik dan kamera asas untuk melihat perubahan warna yang berbeza kepada cahaya yang memantul dari penapis, yang membolehkan kami mengesan dan mengira zarah yang disusun," tambah Wesemann.
Pengarang bersama Brad Clarke, seorang profesor bersekutu di Universiti Melbourne, menekankan kebolehcapaian dan kemampuan inovasi ini untuk pemantauan pencemaran.
"Memahami bilangan dan taburan saiz nanoplastik adalah penting untuk menilai kesannya terhadap kesihatan global, dan ekosistem akuatik dan tanah," katanya dalam siaran berita. "Tidak seperti mikroplastik, nanoplastik yang lebih kecil boleh melepasi halangan biologi - termasuk penghalang darah-otak - dan terkumpul dalam tisu badan, menimbulkan kebimbangan kesihatan yang mendalam terhadap pendedahan toksik."
Pasukan itu mengesahkan teknik baharu mereka menggunakan air tasik bercampur dengan nanoplastik dan merancang ujian masa depan, termasuk mengenal pasti nanoplastik dalam sampel darah. Tidak seperti kaedah sedia ada, pendekatan ini tidak memerlukan pengasingan plastik daripada bahan biologi, jelas Wesemann.
Para penyelidik kini meneroka cara untuk menskalakan inovasi ini kepada penyelesaian ujian alam sekitar yang tersedia secara komersil. Potensi pengkomersilan ini boleh menjadikan pemantauan meluas lebih dapat dilaksanakan.
sumber: University of Melbourne